Η Απαρχή της Εξελικτικής Θεωρίας: Πριν από τον Δαρβίνο κανείς δεν διανοούνταν να αμφισβητήσει την γένεση έτσι όπως περιγράφονταν στην Βίβλο. Ο μεγάλος λόγιος και αρχιεπίσκοπος της Ο Ussher κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η πρώτη μέρα της Δημιουργίας ήταν η Κυριακή 23 Οκτωβρίου 4.004 π.Χ (3.960 π.Χ κατά τον Λούθηρο και 3.761 π.Χ κατά την Εβραϊκή Παράδοση), η ημέρα που ο Αδάμ και η Εύα εκδιώχθηκαν από τον Παράδεισο ήταν Δευτέρα 10 Νοεμβρίου 4.004 π.Χ και η προσάραξη της Κιβωτού στο Αραράτ έγινε την Τετάρτη 5 Μαΐου 1.491 π.Χ. Η Χριστιανική θεώρηση: Η χριστιανική θεολογία υιοθέτησε μια σχεδόν κατά γράμμα ερμηνεία της Βίβλου, συμπεριλαμβανομένης βέβαια και της Γένεσης, δηλαδή εξ αρχής δημιουργία ταυτόχρονα όλων των μορφών ζωής στη σημερινή τους μορφή. Οι αιώνιες και αμετάβλητες ιδεατές μορφές όλων των πραγμάτων είναι συνυφασμένες με την έννοια του Δημιουργού. Αφού ο, τι βλέπουμε γύρω μας αποτελούν συλλήψεις και έργα του Δημιουργού, η ιδέα της ατέλειας των δημιουργημάτων είναι ασυμβίβαστη με την τελειότητα του Δημιουργού. Επίσης ασυμβίβαστη με την θεία δημιουργία είναι η πιθανότητα της τελικής εξαφάνισης καθώς καμιά μορφή ζωής που ο Δημιουργός θεώρησε άξια ύπαρξης κατά τη στιγμή της Δημιουργίας δεν μπορεί να εξαφανιστεί εκ των υστέρων. Επιπλέον επειδή η τάξη είναι σαφώς ανώτερη από την αταξία, στη θεϊκή δημιουργία πρέπει να υπάρχει κάποια ιεραρχία, που βρήκε την έκφρασή της στη Scala Naturae ή Φυσική Κλίμακα που είναι περισσότερο γνωστή σαν «Η Μεγάλη Αλυσίδα των Όντων». Μια κλιμακωτή διαβάθμιση που αρχίζει από τα έψυχα αντικείμενα και προχωρεί μέσω των φυτών και των ζώων στον άνθρωπο και από εκεί στους αγγέλους. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, αποστολή της επιστήμης είναι να καταγράψει τους κρίκους της μεγάλης αλυσίδας των όντων και να αποκαλύψει την τάξη της φύσης και την σοφία του Δημιουργού. Οι χριστιανικές θέσεις είχαν σαν αφετηρία τις Πλατωνικές θέσεις , σύμφωνα με τις οποίες τα υλικά αντικείμενα που εμπίπτουν στις αισθήσεις μας είναι ατελείς ποικιλομορφές και φθαρτές απομιμήσεις των αντίστοιχων ιδεών. Jean-Baptize de Lamark (1744-1829) στο έργο του Philosoplie Zoolagigue. Κατά τον Lamark όλες οι μορφές ζωής ξεκίνησαν αρχικά από απλές μορφές που γεννήθηκαν αυτόματα από άψυχο υλικό, συγκεκριμένα από λάσπη, μέσα στο οποία δημιουργήθηκαν απλά σκουλήκια και στην συνέχεια εξελίχθηκαν σε πιο σύνθετες και τελειότερες μορφές «μέσω των τάσεων που έχει εμφυσήσει σε όλες τις μορφές της ύλης ο Υπέρτατος Δημιουργό» δηλαδή μέσω μιας εγγενούς τάσης για ανοδική πορεία. Οι συνεχείς αλλαγές του περιβάλλοντος αναγκάζουν τον οργανισμό σε συνεχείς αλλαγές της συμπεριφοράς του με την χρήση ή αχρηστία κάποιου οργάνου, που μεταβιβάζεται στις επόμενες γενιές. Οι ιδέες του απορρίφθηκαν από όλους σχεδόν τους σύγχρονούς του. Την εντονότερη κριτική ενάντια στο έργο του Lamark άσκησε ο George Cuvier (1769-1832) ιδρυτής της συγκριτικής ανατομίας, επιφανής βιολόγος και παλαιοντολόγος του 19ου αιώνα. Ο G.Cuvier έδειξε ότι η μελέτη των απολιθωμάτων δεν αποκαλύπτει ενδιάμεσα στάδια μεταξύ των προγονικών και θυγατρικών ειδών και ότι ο οργανισμός αποτελεί ένα τόσο αρμονικό σύνολο και είναι τόσο τέλεια προσαρμοσμένος στο περιβάλλον του που και η παραμικρότερη αλλαγή στη δομή του θα κατέστρεφε τη συνοχή και τη λειτουργικότητά του. Charles Darwin (1809-1882) Πριν ταράξει το θρησκευτικό και κοινωνικό κατεστημένο είχε διαβάσει πολύ τον Ανταμ Σμίθ. Κάποιοι έλεγαν ότι ο Σμιθ ήταν ο τελευταίος των ιδεαλιστών και ο πρώτος των οικονομολόγων και ο Δαρβίνος ήταν ο τελευταίος των οικονομολόγων και ο πρώτος των βιολόγων. Πίστευε στην ιστορία της Γένεσης για τη δημιουργία του κόσμου, μέχρι που το «Μπιγκλ» στο οποίο επέβαινε σαν μέλος της αποστολής πέρασε τον Ειρηνικό ωκεανό με προορισμό την Αυστραλία και δώσει την ευκαιρία στον Δαρβίνο να ανακαλύψει και παρατηρήσει απολιθώματα ζώων που είχαν εξαφανιστεί. Δεκαπέντε χρόνια μετά δημοσίευσε το βιβλίο του «Η Καταγωγή των Ειδών». «Η Καταγωγή των Ειδών»: Οι περισσότεροι ασπάστηκαν τις ιδέες του Δαρβίνου, αλλά το θρησκευτικό κατεστημένο αντέδρασε έντονα καθώς διαπίστωνε ότι ο Θεός δεν χωρούσε πουθενά μέσα στην θεωρία του. Ήταν η πιο ισχυρή επιχειρηματολογία για την ιστορικότητα της εξέλιξης. Τα επιχειρήματά του προέρχονται από την μελέτη όλων των περιοχών της βιολογίας, παλαιοντολογίας, συγκριτικής ανατομίας, εμβρυολογίας κλπ. Η φυσική επιλογή είναι η διαδικασία με την οποία συγκεκριμένα γονίδια κερδίζουν μεγαλύτερη αντιπροσώπευση στις επόμενες γενιές από άλλα γονίδια που βρίσκονται στους ίδιους χρωμοσωματικούς τόπους. Ο οργανισμός είναι απλώς ο τρόπος του DNA να κάνει περισσότερο DNA ακολουθώντας τον ορισμό του Samuel Butter ότι το κοτόπουλο είναι απλά ο τρόπος ενός αβγού να κάνει ένα άλλο αβγό. Η φυσική επιλογή είναι ένας φυσικός μηχανισμός όπως η βαρύτητα, δεν μπορεί να προβλέψει ούτε ν υπακούσει σε σκοπιμότητες, οραματισμούς ή ηθικές επιταγές. Δεν αποτελεί όπλο του είδους δεν έχει σκοπό την επιβίωση του είδους. Η ένταση και η κατεύθυνση όσο και το περιβάλλον μέσα στο οποίο δρουν. Την ευρύτερη σύλληψή της, εξέλιξη σημαίνει απλώς αλλαγή στις ιδιότητες των οργανισμών από γενιά σε γενιά. Τα στάδια που περνά ένας οργανισμός κατά την διάρκεια της ζωής του δεν αποτελεί εξέλιξη. Το άτομο δεν εξελίσσεται, εξελίσσεται ο πληθυσμός των ατόμων εφόσον οι αλλαγές μπορούν να μεταβιβαστούν από την μια γενιά στην άλλη μέσω της κληρονομικότητας. Ο Δαρβίνος για την κατάληξη σε συμπεράσματα, χρησιμοποίησε τη μέθοδο που σήμερα ονομάζεται Υποθετικο-Συμπερασματική (Hypothetico-Debuctive). Σύμφωνα με αυτή την μέθοδο, μια υπόθεση τίθεται υπό δοκιμασία και αν οι προβλέψεις της συμφωνούν με την παρατήρηση γίνεται το αντικείμενο περαιτέρω έρευνας, διαφορετικά απορρίπτεται. Αυτή η μέθοδος δεν ήταν την εποχή εκείνη αποδεκτή καθώς επικρατούσε η Επαγωγική μέθοδος. Ισχυρή επίσης αντίδραση στο έργο του Δαρβίνου εξασκούσε η πλατωνική άποψη του ιδεατού και αμετάβλητου «είδους» όπου καμία απόκλιση από το πρότυπο δεν μπορεί να είναι βελτιωτική. Έτσι η φυσική επιλογή μπορούσε να θεωρηθεί σαν τιμωρός των ελαττωματικών μορφών και όχι σαν επιβραβευτής βελτιωτικών αποκλίσεων από το πρότυπο. Ορθές και λανθασμένες αντιλήψεις σχετικά με τη Εξέλιξη. Μερικοί ταύτισαν την ιδέα της εξέλιξης με την ιδέα της προόδου από μια «χαμηλότερη» σε μια «υψηλότερη» μορφή ζωής, αλλά η λέξη «πρόοδος» υποδηλώνει κατεύθυνση και σκοπό, ιδέες σαφώς ασυμβίβαστες με την μηχανιστική φύση της εξέλιξης. Υποπίπτουν έτσι στην «φυσιοδιφική πλάνη», ότι κάθε τι φυσικό είναι και «καλό». Έτσι οι φυσικοί νόμοι αντί να θεωρηθούν απλώς σαν περιγραφές του πως δουλεύει η φύση, απέκτησαν ηθική υπόσταση. Η εξέλιξη και η φυσική επιλογή απλώς υπάρχουν. Το κατά πόσο έπρεπε να υπάρχουν, είναι μια ερώτηση έξω από τα όρια της επιστήμης. Μετά τον Δαρβίνο: Η παρατήρηση ότι οι απόγονοι από τη διασταύρωση δυο ποικιλιών έχουν ενδιάμεσο φαινότυπο, αποτέλεσε τη βάση της θεωρίας της Αναμιγνύουσας Κληρονομικότητας (Blending Inheritance) που παρομοιάζεται με το ανακάτεμα δυο χρωμάτων. Αλλά αυτό δεν θα μπορούσε να είναι σωστό καθώς κάθε καινούργια μορφή θα εξαφανιζόταν μέσα σε ένα ωκεανό ομοιομορφίας όπως μια σταγόνα πορφυρού χρώματος σ’ ’ένα ποτήρι κίτρινης μπογιάς. Η φυσική επιλογή δεν μπορεί να ερμηνεύσει τις διαφορές μεταξύ ατόμων του ίδιου είδους ούτε τις διαφορές μεταξύ των ειδών. Το γενετικό πλάσμα (γαμέτες) είναι τελείως απομονωμένοι από το σωματικό πλάσμα έτσι ώστε οποιαδήποτε αλλαγή στα σωματικά κύτταρα που μόνο αυτά υπόκεινται στην επίδραση του περιβάλλοντος δεν μπορεί να επηρεάσει τα γενετικά κύτταρα. Οι απόψεις αυτές του Weismann είναι ευρέως αποδεκτές μόνο μετά την επικράτηση της Μεντελικής Θεωρίας της κληρονομικότητας που παραμέρισε όλες της δυσκολίες της αναμιγνύουσας κληρονομικότητας. Οι Αρνητές: Ο Δαρβίνος του απάντησε πως οι φυσικές δυνάμεις επιλογής δρώντας στα κληρονομικά χαρακτηριστικά μπορούν να σχηματίσουν βαθμιαία πολύπλοκες οργανικές δομές. Σχεδόν χωρίς εξαίρεση, οι αρνητές της εξέλιξης δεν χρησιμοποιούν επιστημονική επιχειρηματολογία, ούτε πειραματική μαρτυρία, αλλά θρησκευτικές πεποιθήσεις. Αντι για την εξέλιξη προβάλλουν μια «επί λέξει» ερμηνεία των πρώτων κεφαλαίων της βιβλικής Γένεσης, συνήθως χρησιμοποιώντας όρους της βιολογίας χωρίς επιστημονικό υπόβαθρο. Ακόμα και σήμερα οι φονταμενταλιστές χριστιανοί δεν δέχονται ότι τα απολιθώματα αποτελούν αποδείξεις εξέλιξης. Οι οπαδοί της Δημιουργίας, αντιτίθενται στην άποψη των επιστημόνων ότι άνθρωπος και πίθηκος έχουν κοινό μακρινό πρόγονο από τον οποίο εξελίχθηκαν μέσο φυσικής επιλογής και αντιτάσσουν ότι αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, τότε ο άνθρωπος θα ήταν ένα ακόμη ζώο και όχι το αγαπημένο δημιούργημα του Θεού σύμφωνα με την Βίβλο. Το χάσμα μεταξύ Δημιουργισμού, που είναι γέννημα θρέμμα της Βόρειας Αμερικής, και επιστήμης όχι μόνο δεν γεφυρώνεται αλλά και μεγαλώνει συνεχώς. Σε ένα έθνος που ηγείται των επιστημονικών εξελίξεων, το 47% των Αμερικανών πιστεύει ότι το ανθρώπινο είδος δεν είναι προϊόν της φυσικής εξέλιξης αλλά Θεϊκό βιβλικό δημιούργημα. Το 1925 η Πολιτεία του Tennessee απαγόρευσε την διδασκαλία της Θεωρίας της Εξέλιξης από τα σχολεία επειδή δίδασκε ότι ο άνθρωπος κατάγεται από κατώτερης τάξης ζώα», ενώ τοπικό δικαστήριο προχώρησε στην καταδίκη εκπαιδευτικών που δίδασκαν την Δαρβινικές θεωρία. Το 1950 ο μηχανικός Henry Morris στην έρευνά του «Ο Κατακλυσμός της Γένεσης» (1961) εισήγαγε την θεωρία της «Νεαρής Γης», όπου το Σύμπαν δημιουργήθηκε σε έξι ακριβώς ημέρες πριν από 10.0000 χρόνια, τα απολιθώματα και οι γεωλογικοί σχηματισμοί όπως το Grand Canyon, μέσα σε ένα χρόνο από τον κατακλυσμό. Ισχυρίστηκε ότι στην Κιβωτό υπήρξαν όλα τα είδη των ζώων συμπεριλαμβανομένων και των δεινόσαυρων, καθώς ο Νώε πήρε δυο άτομα από κάθε είδος, σε σύνολο 17.500 «ειδών» δηλαδή 35.000 ζώα. Οι ισχυρισμοί του απορρίφθηκαν καθώς θεωρήθηκαν αντιεπιστημονικοί αφού ξεκινούσαν έχοντας σαν δεδομένη την Γένεση. Το 1991, ο καθηγητής νομικής Phillip Johnson στο βιβλίο του «Ο Δαρβίνος στο Εδώλιο» ισχυρίζεται ότι οι μεταλλάξεις είναι καταστροφικές και δεν δημιουργούν τις απαραίτητες ποικιλίες για την φυσική επιλογή και την δημιουργία ειδών και ότι τα απολιθώματα εμφανίστηκαν πολύ ξαφνικά για να αποτελούν προϊόν επιλογής. Οι κόντρες: Ορθοδοξία και Δαρβινισμός: Στις 28 Ιουνίου 2000, στα γραφεία της Ιεράς Συνόδου, μεταδόθηκε απ' ευθείας σε όλα τα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά μέσα η εκφώνηση του εκπρόσωπου της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου (ΔΙΣ) μητροπολίτη Πειραιώς κ. Καλλίνικου το ανακοινωθέν: «Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος υποδέχεται με ιδιαίτερη χαρά την μεγαλύτερη και ουσιαστικότερη ίσως ανακάλυψη της ανθρώπινης επιστήμης και τεχνολογίας: την αποκωδικοποίηση του ανθρώπινου γονιδιώματος. Θαυμάζει το επίτευγμα, επικροτεί την κατάκτηση της νέας γνώσεως, ανακουφίζεται φιλάνθρωπα από την προσδοκία μιας επαναστάσεως στη διαγνωστική, προληπτική και θεραπευτική ιατρική, δοξάζει τον πάνσοφο Θεό για το δώρο και εύχεται και ελπίζει πως η βαθύτερη γνώση της βιολογικής και γενετικής ταυτότητός μας θα διευκολύνει την πορεία προς την πνευματική αυτογνωσία και θεογνωσία». Το 1987 ο Καλλίνικος έγραφε στο βιβλίο του "Ο άνθρωπος από τον πίθηκο; - Απάντηση στην υλιστική άποψη" : "Ο Μαρξισμός δεν είναι απλώς οικονομικό-κοινωνικό-πολιτικό σύστημα, είναι υλιστική και άθεη θεωρία, έχει σαν βάση του τον ιστορικό υλισμό γι' αυτό είναι και αντίθετος προς την χριστιανική θεώρηση της ζωής. Οι υλιστές στις ημέρες μας κτυπούν αλύπητα κάθε τι που έχει σχέση με τον Θεό και την Εκκλησία. Και πλάθουν μύθους σαν αυτόν της εκ του πιθήκου καταγωγής του ανθρώπου, που σήμερα τον έχουν καραμέλα στο στόμα τους. Η θεωρία αυτή, αν και είναι επιστημονικώς αναπόδεικτη και απορρίπτεται απ' όλους τους σοβαρούς επιστήμονες, παρά ταύτα οι υλιστές συμπατριώτες μας την διδάσκουν στα σχολεία και δηλητηριάζουν έτσι τα ανύποπτα και ανυπεράσπιστα παιδιά μας". ("Ο άνθρωπος από τον πίθηκο; - Απάντηση στην υλιστική άποψη", εκδ. Χρυσοπηγή, 1987). Η μελέτη του φυσικού Ιωάννη Κωστώφ που κυκλοφορεί από τις επίσημες εκδόσεις της ελληνικής εκκλησίας αναφέρει: «Δεν μπορεί ποτέ να αποδειχθεί ότι έλαβε χώρα η εξέλιξη, διότι αναγκαία προϋπόθεση της αποδείξεως είναι η ύπαρξη εκείνου ο οποίος αποδεικνύει. Εφόσον όμως, σύμφωνα με τις εξελικτικές αντιλήψεις, ο άνθρωπος (ο οποίος θα έπρεπε να αποδείξει το ζητούμενο) είναι ο τελευταίος κρίκος της βιοσφαιρικής αλυσίδας, αυτό σημαίνει ότι δεν ήταν παρών στα προηγούμενα στάδια και συνεπώς ούτε τα παρατήρησε ούτε τα κατέγραψε». (σελ. 194-5) και «Ακόμα και η απόδειξη -η οποία βέβαια ούτε έχει ούτε πρόκειται να επιτευχθεί- της θεωρίας της εξελίξεως δεν σημαίνει κατανάγκην ότι δεν υπάρχει Θεός. Για τον απλούστατο λόγο ότι ο Θεός θα μπορούσε κάλλιστα να φέρει στην ύπαρξη όλο το βιόκοσμο μέσω της εξελικτικής διαδικασίας». (σελ. 293) Το 1914 στο Ναύπλιο διεξήχθη η δίκη των Δελμούζου και Σαράτση επειδή στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση στο Παρθεναγωγείο Βόλου : «κατά διαφόρους εποχάς από του Σεπτεμβρίου 1908 μέχρι τέλους Μαρτίου 1911 εν Βόλω, Λαρίση και ιδίως εν τω Εργατικώ Κέντρω και τω Ανωτέρω Παρθεναγωγείω Βόλου, προσεπάθησαν διά ζώσης, διά διδασκαλίας και δι’ εντύπων φυλλαδίων να ελκύσωσι προσηλύτους εις λεγόμενα θρησκευτικά δόγματα, τουτέστι την αθεϊαν, με τα οποία ενεργούμενα είναι ασυμβίβαστος η διατήρησις της πολιτικής τάξεως, διδάσκοντες ότι δεν υπάρχει Θεός (… To 1946 στο έντυπο που κυκλοφόρησε σε χιλιάδες έντυτα με τίτλο «Διακήρυξις της Χριστιανικής Ενώσεως Επιστημόνων» όπου αναφερόταν ότι : «Ναι μεν η θεωρία του Δαρβίνου είναι μια επιστημονική θεωρία, η οποία είχε και έχει τους υποστηρικτάς της, αλλά μόνον εδώ εις την Ελλάδα, ή και αλλαχού, μόνον εις κύκλους που εμφορούνται από σκόπιμον προχειρολογίαν, θεωρείται ο δαρβινισμός ως η τελευταία λέξις της επιστήμης». Το 1984 στην ύλη της Α Λυκείου το βιβλίο "Ιστορία του ανθρώπινου γένους" του Λ. Σταυριανού, όπου γινόταν αναφορά στην καταγωγή του ανθρώπου και στην Δαρβινική θεωρία, ο τότε μητροπολίτης Φλωρίνης Καντιώτης έγραφε : "Επειδή πιπιλίζετε την καραμέλα της λεγομένης εξελίξεως και πιστεύετε αυτής σαν αναντίρρητη επιστημονική αλήθεια, θα θέλαμε να σας ρωτήσουμε: Γνωρίζετε τι πάνω στο θέμα αυτό απεφάνθησαν διαπρεπείς επιστήμονες, βιολόγοι, γενετισταί, εμβρυολόγοι, γεωλόγοι, παλαιοντολόγοι στο Συνέδριο του Σικάγου το 1980 και στο Συνέδριο του Λίβερπουλ το 1982; Αν δεν γνωρίζετε, σας πληροφορούμε, ότι οι επιστήμονες αυτοί απεφάνθησαν, ότι δια της επιστημονικής οδού δεν έχει εξακριβωθεί ακόμη ο τρόπος της προελεύσεως του ανθρώπου. Η θεωρία της εξελίξεως καταδικάζεται, και τα διάφορα γενεαλογικά δένδρα, αποκυήματα της φαντασίας ορισμένων που τα υποστηρίζουν ανεπιφύλακτα, πρέπει να φύγουν από τα διδακτικά βιβλία". Προτείνει, μάλιστα, και σχετική χριστιανική βιβλιογραφία. Από την άλλη μεριά, στην ίδια εγκύκλιο αναφέρεται με άλλο τρόπο στους πιστούς: «Αγαπητοί μας χριστιανοί, άνδρες, γυναίκες, μαθηταί, μαθήτριες! Μη δίνετε σημασία στους κρωγμούς των αθέων και των απίστων. Να είσθε βέβαιοι ότι τα υλιστικά των κηρύγματα, όσο κι αν εντυπωσιάζουν εκ πρώτης όψεως, θα σβήσουν σαν πυροτεχνήματα..." (εγκύκλιος 403/13-3-1985).
Συμπληρώνονται σε λίγους μήνες 195 χρόνια από την ημέρα (12-2-1809) που γεννήθηκε ο πιο γνωστός από τους φυσιοκράτες, ο Κάρολος Δαρβίνος, ο άνθρωπος που έμεινε στην ιστορία των επιστημών για τις θεωρίες του περί εξέλιξης των ειδών.
Ιρλανδίας James Ussher (1581-1656) στην διασημότερη από τις μελέτες του με τίτλο «Gravissimae Ovestionis» προσπάθησε για τον χρονικό προσδιορισμό και την ιστορική τεκμηρίωση των γεγονότων της Βίβλου.
Ο βοτανολόγος John Ray στην «Φυσική Θεολογία» (1691) υποστήριζε ότι η προσαρμογή των οργανισμών στο περιβάλλον τους αποτελεί απόδειξη της αγάπης του Δημιουργού προς τα δημιουργήματά του.
Ο Κάρολος Ροβέρτος Δαρβίνος γεννήθηκε στο Σρόσμπερι της Βρετανίας και ο πατέρας του, Robert Darwin, ήταν γιατρός και φυσικός. Ο Δαρβίνος σπούδασε γιατρός και ιερωμένος, καταλήγοντας στη φυσική ιστορία.
Όλα τα είδη προήλθαν μέσω τροποποιήσεων των γενετικών πληροφοριών των προγονικών τους ειδών.
Ο August Weismann το 1883, έθεσε τους περιβαντολογικούς λόγους απόρριψης της Blending Inheritance. 
Το 1802 ο θεολόγος William Paley, έγραψε αποτασσόμενος στον Δαρβίνο, ότι αν βρεθεί ένα ρολόί σε ένα λιβάδι, το πιο λογικό συμπέρασμα είναι ότι κάποιο το άφησε εκεί και όχι ότι το δημιούργησαν οι φυσικές δυνάμεις, έτσι και οι πολύπλοκες δομές των ζωντανών πλασμάτων θα πρέπει να είναι το αποτέλεσμα μια θεϊκής «εφεύρεσης».
Αν οι άνθρωποι δεν δημιουργήθηκαν κατ’ εικόνα και ομοίωση του Θεού αλλά είναι απόγονοι ζώων, γιατί θα έπρεπε να συμπεριφέρονται καλύτερα από αυτά;
ότι ο άνθρωπος εδημιουργήθη υπό πιθήκων, ότι ο Θεός είναι ένα αγγούρι (κλπ)».
